Hatırladınmı elâ renkliAvuçları papatya kokulu kadınZor değildi seninde hakkındıBiraz mavi biraz pembe hayatAcımadın,Annemin gülüşlerini de alıp gittinAh Garibim,Mutlumusun güneyde güneşin kızı,Yoksa bende mi gelsemValizime biraz şiir ve bir kaç türkü ileAç çocuklar gibi,Düşsem mi yine peşineYine sorguya çekilir belki dudaklarım seni anarken,Ve iki kelimeyle vururlar beni kim bilirDüşer kalırım ikindi renkli köşe başlarında
Uzan dilime, sesime uzan daSeni anlatayım,Sancılı sabahları bilirmisin senyaprakların gözyaşlarını,Ya da arkandan süpürdüğüm ömrümüBir de kırık beşik gibi yatağımıBiliyormusun hep beni suçluyur gecelerSabahları benden önce uyanıyor hayallerimToparlanmamız bazen ayları yılları alıyorAnlıyormusun beni,anlıyormusun,
Hor görme olur mu,Okuması yazması yok diye şiirlerinBelki bilmezsinBir çiçek varmış kızıl bir intiharla canına kıyan, bir de bir kuşKış ayları gelince mevsimine kaçan,Böyle kim vurduya gitmişken renklerim,Ardı sıra gelen ağıtlar gibi,Neden mezar taşı gibi durur,Karşımda resimlerin,Biz hangi durakta kaybettik ki bir birimiziNeden hâlâ sendeyimNeden adımlarım benden önce ölürdü sana gelirkenKollarımda cansız çocuk cesetleri,Acımıyorsan cağır azrail’i de gömSona kalmış gülüşleriÇürümüş düşleri
Benim diğer yanım sensinEn çok gözlerini severdim bilirsinAdınla saf tutmuşken insanlarVe gelirsen bir günKuşları döndüğünde göklerinVe nergizler göz kırparya güneşe,İşte o zaman gel,Demli bir yanlızlıkla karşılarım telaşlarınıDöner kapımızdan ayrılık usulcaBir mevsim seçersin beşince olan,Saati yirmi beş gösterenSen ben olursun bende sen...
Kadirhan TÜRKOĞLU