insan ağlaması dersin sen yağmurlaraSeyret de bak düşlerini;damla damla damlar toprağa.Alır götürür seni O,aradığın huzura.Önce kararır gök yüzün,kaybolur güneşinBaşlar gözlerin ağlamaya.
Sonra tatlı bir huzur bulursunSeyrederken kendini, boşalınca dolu vakitler,Güneş çıka gelir tekrar güler sana dünyana
Yıkanmıştır yaprakların,billur misali..Tertemizdir alnın. Yüzünü öpmüştür bir kere gözyaşınBelki doya doya içerler,aç insanlar mutluluklarını,umutlarını..Belki yeniden birikirsin kendin deVe kimbilir yeniden hayat bulursuninsan olmayan bir yer de ...
Sımsıkı sarılmışken yalnızlığaonlarca şiir ve onlarca mektupyazdım sana..
Hasretle kol-kolayım şu sıralarBir şarkı sarılıyor dudaklarıma adetaYanaklarıma türkü’ler sürsem deBir gülüş’lükmüş bazen hayat.bomboş her şey..Güneş boşu boşuna doğup batıyor sanki..Bomboş bakıyor gözlerim,Bir hüzün düşmüş peşime;Daha yoğurmuşken acıları;sensiz yağıyor yağmurlar,Baktığım her bir yer deıslak ıslak üşüyor ellerim.sensiz esiyor rüzgarlar.Sana üşür ve sana boyun büker güllerim.
Çoktan sığınmıştır ömrüm düşlere,mecburiyetlerim seni inkâr edemeyen kelimelerim..Sahte gülücükler ekmişim sevdanın kırılgan bahçelerineÖlü günler biriktirdim nicedir iltica ceplerimde.Nicedir mülteciyim,tuz basmışım her bir yarama.Bomboş yaşıyorum sensiz her günümü.
Akşamları pek suskunum,pek sürgünüm.Yıldızlarım göz kırpıyor karanlıklara.Kanıyor yüreğim,Bomboş uzanıyor ellerim,Ömrümün hicaz sevinçleri heybemde,Papatya tarlasından, uzaklaşmadan gülsen?
Ben kımıltısız bir gökyüzü altında aşkı,seni bekliyorum..Kıyımlarla örselenen bedenim dokunuşlarına sana muhtaç!Delirmişcesine artık şiirlerim..Bu kış da üşümesin kanatlarım ne olur!Yüreğimi kucakla bu sonbahar olmaz mı?Çevir yüreğini gözlerime,Dua’m ol,Cennet’im ol.
Bu kış da üşümesin kanatlarım ne olur!Yüreğimi kucakla bu sonbahar olmaz mı?
Kadirhan Türkoğlu