Anneler günümü kırık gönülleKaç defa annemsiz kutlamaktayım.Veremediğim bir kırmızı gülleAcılar içinde kıvranmaktayım! ! !Kolları sarmaşık, yüreği aşktı.Sabırla, höşgörü tercihi şıktıBabama deliler gibi âşıktı.Öyle bir aşk için zorlanmaktayım.
Kırmızı gül onun için Uhuttu.Onu hep bağrında, başında tuttu.Resül hasretini öyle avuttuŞefat bulduğuna inanmaktayım.
Sanmayın anışım bu özel günde.Sevinçimde olsun yahut hüzünde.Aklımda, dilimde, her an gönlümdeKanıyla, canıyla yaşamaktayım.
Babalıkta yaptı kaç çocuğuna.Neler vere bilsek azdır uğruna. –Vakıtli, vakitsiz sık sık ruhunaİhlâsla, ifatiha okumaktayım.
Benimde çocuğum, torunlarım varAyrı ayrı derdi, sorunlarım var.Hoşgörü, sabırla yorumlarım varAkıp, giden zaman ırmagındayım
Sacına hayrandı salkım söğütlerGözünde hazır bulutlu hüzünler‘Rehberim olur’ verdiği öğütlerHalen ellerine tutunmaktayım-
Anınca hüzünlerle doluyorumAnılar içinde kaybaluyorum.‘’Hak emri’’ deyip sükût buluyorumİnnalillahi’yi anlamaktayım.
Dünyada annesiz çok buyuyen var.‘Doğalı’ anneyi geremeyen var.Görüştürülmeyen, görüşmeyen varAcaba hissimi davranmaktayım?
Babasız doğdu, Annesiz büyüdüÜmmetin önünde örnek yürüdü.Korkarım sevgimi riya bürüdüHer iki dünyamı yıpratmaktayım...
Boğazından kesip bizi beslerdiMasalla dünyamı renkler, süslerdi.Büyük bir adam olmamı isterdiSıcaklığını hep aramaktayım....
‘Uyuyup, büyüyüm" ne çok isterdiGeçiksem uyumaz yolda beklerdi.Geldiğimde Allah’a şükrerdiO korkuyu bugün yaşamaktayım
Kabrine bıraktım belenmiş gibİDünyada ilk, tek, son ölenmiş gibiBir bıcak ki yeni bilenmiş gibiHasreti içimde yıpranmaktayım..
Hayalimde durur hep kefeniyleMelekti adeta beyaz teniyle.‘Hoşcakal’’ demedi bana eliyleÜzülüp, üzülüp kahrolmaktayım
Orhan Afacan