Memleketimde Kadın Olmak.
Cahiliye denen zamandan beri,oğlan doğar, dama bayrak çekilir.Bugün de bir adım değil ileri,kız olunca bataklığa ekilir.
Oğlan evde başköşeye oturur,kız eşikte eline cağ batırır.Hayalini dizlerinde yatırır,sessiz sessiz bağa incir dikilir.
Minicikken başa çorap örülür,bir boğaza bir lokma çok görülür.On üçünde kırk beşliğe verilir,o an bütün hayalleri yıkılır.
İşin başı ne yaptığın bilemez,"Odun Baba"sına karşı gelemez.Ömrü hicran ile geçer, gülemez,yediği her lokma başa kakılır.
Yaşadığı bahar taciz, güz taciz,elle taciz, dille taciz, söz taciz.Okuduğu, bakındığı göz taciz,yine de hep ona yumruk sıkılır.
Oğul özdür, mirası hep o alır,babasından kıza nasihat kalır.El evinde her gün perişan olur,süründükçe etekleri sökülür.
Hasmın kanı diye emen zihniyet,kızı diri diri gömen zihniyet,"töre" derler adı, dümen zihniyet,kazık olur yüreklere çakılır.
Üvey evlat beller baba kurumu,günden güne kötüleşir durumu.Bu sebepten hep eksiktir yorumu,mahzun sazın tellerine takılır.
Evde huzur, arkasında dayı yok,çaydan da su, demliğinde çayı yok.Kösteklenir, eyvah demez, vay'ı yok,kader denir, üreciği yakılır.
Ey babalar, ağabeyler, dayılar,amcasıyla tamam olur sayılar.Akılları, yürekleri zayılar,bu bağa günbegün cıva dökülür.
Dün ile bugünün farkı ne, söyle;ilgisi yok bunun şehirle köyle.Hesaptan kaçmak mı, yağma yok öyle,kurşuni sitemle gözden akılır,amel defterine soldan bakılır.