Şiir
Dut Ağacı
Şiiri dinle
-
1. sıra Arşiv seslendirmesiArşiv seslendirmesi
Daha on sekizini yeni doldurmuştu,Töre gereği kana bulamıştı ellerini.İdamına hükmedilmesinden sonraSinop mahpushanesine gönderilmişti…1953’ün nisanında,Dağlarda mor çiçekler baharı karşılarken….
Önce umutlarının bittiğini düşünüyordu.Sonra cezası müebbete çevrilince,Yaşama dair düşler kurmaya başladıAç ve susuz konulduğu hücresinde!Geçmişin anıları yankılanıyorduZindan duvarlarında,Asırlar gerisinden…
Kimler gelip geçmişti,Zamanın geçmediğiSinop mahpushanesinden!Sandıkçı Şükrü,Mustafa Suphi,Büyük Türk Şairi Nazım Hikmet,Sabahattin Ali,Ruhi Su,Ve daha niceleri…
Görmesine izin verilmediğiHasta karısını kaybedince,Ölmeyi düşünmeye başladı bir an,Cesaret edemedi bir türlü.
Yıllar yılları kovaladı…Hücresinde açlıktan ölmek üzereyken,Bir gardiyanın gizlice verdiğiYarım kiloluk kaşar peyniriyle,Yaşama tutundu…
Anlamıştı yaşamanın değerini,Özgürlüğün anlamını tanımıştı.Güzeldi yaşamak!Güneş ışığında,Mavi gökyüzünün altında,Bir kerecik bile nefes almak doyasıya,Bir ömre bedeldi…
Sonraİçerdeki müebbet hükümlülerineUmut ışığı olsun diye,Bir dut ağacı dikti,Hapishane bahçesinde,Yatmakta olduğuKoğuş penceresinin tam karşısına…
Her gün,Dut ağacının büyümesini izledi,Demir parmaklıkların arkasından,Onu,Çocuğu gibi sevdi hep uzaktan.Artık büyüyordu,İçindeki umut,Sığmak bilmiyordu,Dört duvar arasına…Yıllar dışarıda su gibi akarken,Zaman içeride durmuştu….
Sandıkçı Şükrü’yü hatırladı her gün,Duvarlara kazınan yazılarda…Sabahattin Ali’yi hatırladı,Sinop kalesine vuran dalgaların hışırtısında!Onu,Bir, denizin dalgaları oyaladı,Bir de dut ağacı…
Zaman geçip gitmişti,Yıllar yılları kovalarken,Sayılı günler tez bitmişti,Şükretmişti yaratanına,Gün ışığına yeniden kavuştuğu için…Ve onca yılları boşuna geçirmemişti,Hayatı öğretmişti ona Sinop mahpushanesi,Özgürlüğün ne anlam taşıdığını öğretmişti…
Dut ağacı büyüdü.Meyvesini yedi,Sinop kalesinin üzerine yolu düşen kuşlar!Nice hükümlülere umut oldu,Ve onları yaşama bağladıDut ağacının öyküsü…
Hiçte kısacık değilmiş,Şu ömür denilen,Yaşanmaya değer zaman.Sinop mahpushanesini ziyarete geldi,Yaşı sekseni aşarken…
Suskundu,Mahkumların kokusunun sindiği,Hücre duvarları…Hüzünlü anılar dile geliyordu,Asırların ötesinden…Sonra,Yaşlanan dut ağacına sarıldı,Yaşanılan zaman,Film şeridi gibi geçti gözlerinin önünden!Yaşlı gözleri,Dalıp gidiyordu,Karadeniz’in kıyıları yalayan dalgalarına…Geçmiş zamanın türküleri yankılandı birdenHücrelerin demir parmaklıklı pencerelerinden…“Sene üç yüz kırk bir, nefsime uydum,Sebep oldu şeytan, bir cana kıydım”“Başın öne eğilmesin,Aldırma gönül aldırma”Ağlıyordu,Terk edilmiş zindan duvarları…
Titreyen elleriyleÖnce duvarları okşadı,Yaşlı adam…Sonra dut ağacına sarıldı,Sinop kalesine son bir kez daha baktıYaşlı gözlerle.Sonra birden kayboldu,Güneşin batışıyla birlikte…Adı…’ydı...
Bayram Ali Bayram
0 beğeni
Şiiri Keşfetmeye Devam Et
Bu şiirden hareketle şaire, arşive ve ilgili başlıklara hızlıca geçin.
Doğrudan yollar
- Tüm şiir arşivi Arşivdeki tüm şiirleri alfabetik olarak tarayın.
- Şair dizini Gümüşhaneli şairleri ve şiir sayılarını birlikte görün.
- Bayram Ali BAYRAM sayfası Şairin biyografisine ve diğer şiirlerine ulaşın.
- D harfiyle başlayan şiirler Benzer başlık başlangıcına sahip şiirleri aynı listede görün.
İlgili kategoriler
- Hayata Dair 514 şiir
Şair bağlantıları
- Bayram Ali BAYRAM 74 şiir arşivde yer alıyor
- Şair biyografisi Şairin kısa hayat hikâyesini ve profil alanlarını inceleyin.
- Yeni şiir gönder Arşive yeni şiir eklemek için gönderim sayfasını kullanın.