EVRENİ NİN BİYOGRAFİSİ
Yıllardan altmış beş aylardan temmuzAnamlar tarlada ekin biçmişlerKimseler anama vermemiş omuzDoğacağım zaman işe gitmişler
Tarlada tutunca doğum sancısıYüreğine vurmuş yokluk acısıYolda karşılamış Seher bacısıİkisi beraber yola düşmüşler
Oturup kalkarak varınca köyeAcil haber salmış Hatça nineyeCanla başla yardım etmiş bebeyeDoğunca hep birden bayram etmişler
Sevinmiş kardeşim baba anasıOlmuşum evimin gülü goncasıBabamın var imiş Salih amcasıBu yüzden adıma SALİH demişler
O kadar sevgiden aldığım paylaDört yıl dost olmuşum güneşle aylaAltmış dokuz yollar ayrı babaylaBu sebeple bize yetim demişler
Yedi on iki yaş ilkokul çağıÇok istedim yüksek tahsil almayıKader yine yetiştirdi tokmağıNüfusta yaşımı küçük görmüşler
Mal, davar peşinde günler geçirdimAt, eşekle dağdan odun getirdimBu ahvalle on sekize yetirdimGurbetin yolunu reva görmüşler
İstanbul, Zonguldak, Bolu, Konya’yıAntalya, Mersini hem Ankara’yıYirmi birde eve koydum sunayıTeyzem torununu layık görmüşler
Seksen dokuz yılı gittim askereDoksan bir yılında aldım tezkereSevinçle neşeyle döndüm söfkere*Komşularım geçmiş olsun demişler
Yirmi üç yaşımda doğdu Emre’mizÜç buçuk yıl sonra geldi Merve’mizDoksan dört yılında Sefa bebemizBöylelikle bana baba demişler
Doksan yedi köyden denkledik göçüDoksan dokuz yılı yılların güç’üAnnemi kaybettim ağırdır yüküBundan sonra bize öksüz demişler
Acıyla kederle geçerken günlerÜzülme be SALİH gör Mevla neylerZeynep kızın belki gönlünü eylerİki bin üç yılında yeter demişler
İşte böylesine geçti yıllarımElliye dayandı artık yaşlarımÇoğu beyazlaştı kırdır saçlarımEVRENİ’ye şimdi ŞAİR demişler