Elbet biz de mutlu günler gördük dizi diziAma hayatta mutluluktan çok, acılar varAncak hiçbiri yakmadı yüreğimiziİçimizdeki çocuğun masumiyeti kadar
Çocukluk ve gençlik, süsüdür ömrünHayatın içinde çiçekli bir bahçedirİçimizde saklar, yaşatırız her günMazi dünden bize kalan, son akçedir
Solmaz, mevsimi gelmeyince, ömrün bahçesiSolarsa bil ki, dalında koparılmıştır goncesi
Bedenin canı ruh, ömrün ruhu gençlikRuh gitmeden beden anlamaz hikmetiniHayat bir armağan, gençlik hazine, öğrendikBitmeyince kimse, bilmez kıymetini
Çiçek, mor sarı, … beyazıyla çiçekmiş meğerOlsa da kök, gövde, dal, diken yapraklarHer yıl, yine çiçekler açar, mevsim dönerBir sen dönemezsin ey ömr-i nevbahar
Çiçeğin solanda, odunsa geriye kalanBari güzel olan ne varsa aydınlansın, yan
Hayat, çocukluk ve gençlik demektirSarraf bilir, hangisi altının hasıMahzun yıllar, olsa da bir, olmasa da birMaziyi yaşatmaktır, gençlikten sonrası
Kayar gider ömür, yılların ellerindenMazi, denizde parlayan yakamozlar gibiGençlik, gök kubbenin derinliklerindenÇizgi çizgi uzaklaşan yıldızlar gibi
Geçmiş çok zaman hayaller kadar güzeldirNe var ki bitmiş, bir daha, geri gelmeyecektir
Bilinmez, bir dağın yüksekliği, başına varmadanYakını uzak sanan o genç, o uçarı düşünceGörülmez, bir ömrün kısalığı, sonuna ermeden“Ne çabuk geldim” dersin, son deme düşünce
Geçerek yığınla hatıralar içindenİşte gidiyoruz enginlerde, tam yol ileriFırtınalar savmış gövdesiyle derinleri düşleyenSelamet umarak bindiğimiz, eski bir gemi
Ben giderim sonsuza, burada bitti yollarO yolların sonunda umut, bir tek SEN'de var