Şiir

MEMLEKETİME MEKTUP

Şair: Niyazi Özgür YÜCE Tarih: 07.01.2015 Okunma: 26 4 dk okuma

…Ve ben gene çocuk olacağımYalnızca dağlarda oynayacağımVe annem gene beni merak edecekDeğil mi baba!

Sana mektup yazmıştımAğaçlar yapraksızToprak kıraç kaldıDağlar gelinlik giyerken

Ben için için ağladım.YalnızdımMektubunu alamadım.Sanırım şimdi dağlar yeşermektedir

Ve karlar da erimiştirBenden sorarsanKaranlık gökyüzündeUykusuz yıldızlarla beraberim.

Hep,Ümit etmekteyim.Yıkılmamı bekleyenlere inatSabredip direnmekteyim

— Bilemiyorumbir gün güneş bizim deYüzlerimizi aydınlatacak mı?— Ne dersin?

— He canım, sen bilirsinBenim uslanmayacağımı bilirsin.Yağan yağmuru, toprak kokusunuKuşburnu, more, kuzukulağı topladığımız

İkindi vakti akşamüstleriniSana özgü ılık güz meltemleriniNane, kekik, yaban gülü iklimindeKuru derelerde göze seslerinin ahengini

Geceleri ay ve yıldızların tebessümleriyleDağların beni çağıran sessizliğindeAnne sözü dinlemeyen bir çocuk gibiGevenleri, dikenleri, pirleri

Aşarak koştuğum günleri,Bütün gizemiyle ramazan geceleriniLavaş makarnasını, sironu, erişteyiPenceresine oturup iftarı beklediğim

Bin bir gece masallarını dinlediğimBütün hoşgörüsüyleEski Gümüşhane eviniUnutmadığımı bilirsin

ŞimdiSesini kaybetmiş bu şehirdeSensizliğin selinde— Gurbetimde

Ellerim göklere açıkRahmet yağmurlarını beklerken— NedenSenden ve birçok şeyden

Kaçmak istediğimi göreceksin— Öncelikle sen ellerinsin!Eski İstanbul sokaklarıysaMütahitlerin !

Cumbalı evler, kaldırım sokaklarİsli duvarlar, ihtiyar çınarlarVe sen yoksun artık— Hem artık

Üsküdar’a giderikenNe bir yağmur alıyorNe gözleri mahmur bir sevgiliNe de mendil bırakacak birisi var

Şimdi soruyorsun— Neden gelmiyorsun— Neden yoksunAnlatayım anladığımı

Anlatayım yaşadıklarımıSoluduğum havanın anlamınıVe sonrasını….Bugün,

Karnım açCebim meteliksizVe hattaGeleceğim belirsiz olsa da

Her doğan gün böyle kirli doğdukçaYüreğimde çocuklar ağlarken— Bilirim kiDirenmeliyim

YoksaYoksa yüzümü bu şehirdeGökyüzüne nasıl dönebilirim?— Olsun

Herkes benden kaçıyor olsunSenden de saklamıyorumAnlıyor musun?— Ben bir memur çocuğuyum

Gümüşhane’den İstanbul’aSürgünlerden, gözyaşından— Yoğrulmuştur hamurum.— Bu kentte

Aç, susuz,Yetim çocukların gözyaşıDilenen yaşlı kadınların lanetiBenim

Benim, acılardanSaçı sakalı birbirine karışanErken yaşta büyümek zorunda olanVe kalabalıklar arasında yapayalnız kalan!

Sonra— Bilmem ki anlar mısın beni beyleNe bilem işte eyle!— Demiştin ki gurbetten haber söyle

Bunun için artık keşkeKeşke bile diyemiyorum— KaybolsaydımSeninle beraber adı bilinmeyen bir köyde

……………………………Şimdi sanırım dağlar yeşermiştirVe karlar da erimiştirBenden sorarsan

— İşte!— BöyleyimBiliyorum yazmazsınAma yine de sen anlat,

Ben yazdım— Sen nasılsın iyi misin?

0 beğeni

Şiiri Keşfetmeye Devam Et

Bu şiirden hareketle şaire, arşive ve ilgili başlıklara hızlıca geçin.

Tüm şiir arşivi Arşivdeki tüm şiirleri alfabetik olarak tarayın.
Şair dizini Gümüşhaneli şairleri ve şiir sayılarını birlikte görün.
Niyazi Özgür YÜCE sayfası Şairin biyografisine ve diğer şiirlerine ulaşın.
M harfiyle başlayan şiirler Benzer başlık başlangıcına sahip şiirleri aynı listede görün.