Gümüşhane Şiir Sitemize hoşgeldiniz, 05 Temmuz 2022

Kadirhan Türkoğlu Affet

Yüzüne hiç sonbahar değmemiş sanki,
Öyle ya hüzün tanıksız bir suçludur senin gönlünde,
Ki hep sana taşınır cevahirler,
Yürek isçilerin aşk ile yorulur,
Öyle ya gülümserin adresi de sensin,
Bilemedim affet! bilemedim…

Seni akıttım yüreğimden,
Kırk parçaya bölünmüşüm tükenmişim affet,
Yalnızlığım doğum sancıları gibi ,
Korkuyorum..
Çok korkuyorum…
Öksuz çocuklar çoğalacak camii diplerinde
Çatlamış ellerim,
Kırılan bir fidan benzeri yüreğim,
Affet beni;çok özlüyorum affet affet..

Üzme beni! Bari sen üzme..
Zaten doğru gitmiyordu hiç bir şey,
Gün eğri eğri düşerken zamanlara,
Düşünmeden kefen payını,
Soluna uzanmış vakitlerde tetiğini çekmekteyim
Ömrümün son demine,
Kırk parçaya bölünmüşüm,tükenmişim affet,
Çok özlemişim affet…

Yokluğunla baş-başa kaldığım geceler olurdu ya?
Hiç bahsetmezdim sana,
Ama hep yokluğa harcardım seni,
Yangınlarla sarmaş-dolaştı yüreğim,
Ama yine de üşürdüm,biterdim,
Şimdi ne olur,ne olur toprağa emanet et beni,
Ölüyorum…
Ben,bunca zamandır sana yaşamışım,
Sen olmuş ve sen kalmışım,
Cok sevmişim seni,
Seni sevdiğim için affet beni,affet,affet…

Ne olur güneş bir kere de elâ renkte doğsun,
Ve elâ renkli olsun bütün çiçekler,
Hangi suçun cezası yalnızlık ki?
Ben suçsuzum!
Söyleyin affetsin beni…
Affetsin,affetsin…

Kadirhan TÜRKOĞLU

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Yorum Yaz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.